ΤΑΞΙΔΙΑ


ΠΑΠΟΥΑ - ΝΕΑ ΓΟΥΙΝΕΑ

Παπούα/Νέα Γουινέα

Το ημερολόγιο του ταξιδιού που έκανα με τον άντρα μου Άρη, τον Αύγουστο του 2001

ΜΕΡΟΣ Β'

SWAGUP
Μετά συνεχίσαμε για το θρυλικό Σουάγκαπ, βαθιά στον Σέπικ, γνωστό για τις τελετουργίες του. Οι Άνθρωποι των Εντόμων. Οι φοβεροί πολεμιστές. Οι ανθρωποφάγοι, γνωστοί και για τις υπέροχες μάσκες τους

Έχουμε προχωρήσει πολύ βόρεια του Σέπικ. Είμαστε ήδη σε μέρη σχεδόν απάτητα από λευκούς. Πλησιάζουμε το Σουάγκαπ. Ο παραπόταμος είναι πολύ στενός. Το κανό σχίζει τα φύλλα. Μπαίνουμε σε ένα υδάτινο διάδρομο. Είναι απόγευμα
Ξαφνικά στα αριστερά μας, στην πλαγιά του λόφου, βλέπουμε καλύβες κατά μήκος του ποταμού. Πλάϊ μας περνούν κανό, μερικά πολύ μικρά και ευλύγιστα. Υπάρχει μία τελείως διαφορετική ατμόσφαιρα. Μυστηριώδης, λίγο απόμακρη αίσθηση. Οι κάτοικοι δεν μας δίνουν κανένα καθρέφτισμα.. Είναι σαν να μην μας βλέπουν. Ούτε χαμόγελα, ούτε καλωσορίσματα. Αυτή η ουδετερότητά τους μας κάνει να αισθανθούμε άβολα.
Οι εργασίες στο ποτάμι μας μεταφέρουν σε εικόνες μακρινών εποχών. Γυναίκες ημίγυμνες μέσα στο νερό, δουλεύουν σκληρά μπροστά σε ανοιχτούς κορμούς δένδρων, ενώ δεμένοι κορμοί επιπλέουν στο ποτάμι και μεταφέρονται από κάποιο κανό με ένα σχοινί φτιαγμένο από αναρριχόμενο.
Οι γυναίκες φτιάχνουν το σάγκο. Μιά φορά περίπου το μήνα, κόβουν τους φοίνικες που φέρουν ένα μικρό ανθό. Αυτοί είναι οι φοίνικες από τους οποίους φτιάχνουν το σάγκο, ας πούμε το τοπικό ψωμί, το οποίο έχει υφή σιλικόνης. Κόβουν τους κορμούς σε κομμάτια, τα τραβούν κοντά στην όχθη, κάθετα στην πλαγιά και με μικρά τσεκούρια, ανοίγουν το εσωτερικό και πελεκίζουν τις ίνες, τις οποίες σαν μαλλιά τις τραβούν και τις ρίχνουν μέσα στο κανό που είναι γεμάτο νερό. Εκεί μουλιάζουν, τις ανακατεύουν και το απόσταγμα του νερού που το μαζεύουν σε ένα άλλο κανό. Είναι το σάγκο, το οποίο μετά θα ξεράνουν και θα επεξεργαστούν μέχρι να γίνει έτοιμο προς βρώση.

Μόλις ανεβήκαμε πάνω στην πλαγιά συνειδητοποιήσαμε το πλήθος των κουνουπιών. Είχε πάρα πολλά, πολύ περισσότερα από τα άλλα μέρη. Οι σάκοι μας ανέβηκαν αθόρυβα και τάχιστα από τον Κένετ και την Ντέλιμ όπως και τα στρωσίδια, οι κουνουπιέρες, τα σεντόνια. Καταπληκτική ταχύτητα, και συντονισμός. Εμείς αισθανόμαστε σαν αποικιοκράτες που δεν κάνουν τίποτα το υλικό εκτός του να αντέχουν τις αντίξοες συνθήκες και να συναντούν κόσμο.
Κάναμε γρήγορα γιατί σε λίγο θα έπεφτε η νύχτα. Τα πράγματά μας οδηγήθηκαν σε μία καλύβα και εμείς με τον Αβραάμ κατευθυνθήκαμε στο Σπίτι των Πνευμάτων.

Καθώς περνούσαμε μέσα από το χωριό η ίδια αίσθηση. Σαν να είμαστε αόρατοι. Φθάσαμε στην άκρη του χωριού καταδιωκόμενοι από τα κουνούπια. Είχαμε βάλει αντικουνουπικά και κολλήσει τα αυτοκόλλητα πάνω στην κάθε κάλτσα, στο κάθε μανίκι, στο καπέλο, δεν έμοιαζε όμως να τα απωθούν.
Σε ένα ξέφωτο είδαμε μία παρέα ανδρών. Δεξιά ένα σχεδόν εγκαταλειμένο, αραχνιασμένο Σπίτι των Πνευμάτων. Μπαίνοντας μέσα μείναμε κατάπληκτοι από τις τεράστιες υπέροχες μάσκες με τελειώματα σαν έντομα, ιδιαίτερα ακρίδες. Λεπτομέρεια στους κύκλους σε ψιλές μολυβιές. Άσπρο, μαύρο, κόκκινο. Ήταν μεγάλες μάσκες, δυστυχώς βαριές. Μετά από ψάξιμο και ενδοιασμούς αποφασίσαμε να αγοράσουμε μία μεγάλη, εντυπωσιακή. Τη φορτωθήκαμε και φύγαμε.

Ακούσαμε τότε ήχους από κιθάρες. Επάνω στον εξώστη μία παρέα από νεαρούληδες που έπαιζαν δυτικά τραγούδια και τραγουδούσαν. Μου θύμισαν τους παλιούς καλούς χίπις. Ήταν το μόνο μέρος που είδαμε παρέα αγοριών να ζούν χώρια από τις οικογένειές τους. Πάμε στο σπίτι του κατασκευαστή. Ένας ώριμος καλοντυμένος με καθαρό ροζ πουκάμισο κύριος βγήκε στη χορτάρινη εξέδρα του σπιτιού του. Ήταν και ο αρχηγός του χωριού. «Πηγαίνετε στο σπίτι που φιλοξενείσθε και θα έρθω».
Ζήτησα μέσω του Αβραάμ να συνομιλήσουμε το βράδυ στο σπίτι. Δέχτηκε. Στο μεταξύ είχε πλησιάσει μια κυρία. Μάθαμε ότι είναι από άλλο χωριό, ότι ήταν δυσαρεστημένοι από τους άνδρες του χωριού της, πήρε το κανό, ήρθε στο Σουαγκάπ, διάλεξε έναν άνδρα και του ζήτησε να την παντρευτεί. ΄Ετσι κι έγινε. Εντυπωσιάστηκα από την ιστορία της. Αν και πολλές φυλές είναι πατριαρχικές άλλες παρουσιάζουν ήθη πολύ ελεύθερα για τις γυναίκες.

Οι ρόλοι των δύο φύλων

Ο ρόλος των γυναικών κυρίως επικεντρώνεται στην αναπαραγωγή, την τροφή και το μεγάλωμα των παιδιών.
Σε πολλές φυλές ο άνδρας αγοράζει την γυναίκα και τη θεωρεί πλέον ιδιοκτησία του. Πολλές φορές η γυναίκα υποφέρει, χωρίς καμιά ελευθερία ούτε τρόπο διαφυγής μια και ως πουλημένη δεν ανήκει πια στην οικογένειά της, επομένως δεν μπορεί να επιστρέψει σ'αυτήν, ούτε βέβαια και να μείνει μόνη της. Πολλά λέγονται για την βία των ανδρών πάνω στις γυναίκες τους. Για τους άνδρες ισχύει η πολυγαμία.
Παρ’όλα αυτά, αν μία γυναίκα εκφράσει το ενδιαφέρον της για έναν άνδρα, αυτός πρέπει να την παντρευτεί. Επίσης, ένας δεύτερος γάμος μπορεί να γίνει για να προστατευτεί μια χήρα, όπως στην περίπτωση του Αβραάμ.
Όπως είπα και πριν, οι άνδρες και οι γυναίκες έχουν πολύ ξεκάθαρους ρόλους. Οι άνδρες κάνουν ορισμένες δουλειές και οι γυναίκες άλλες. Π.χ. σε μερικά μέρη οι άνδρες μόνον ψαρεύουν και οι γυναίκες πάνε στο χωράφι ή μάλλον στους κήπους μέσα στο δάσος. Σε άλλα μέρη οι άνδρες ψαρεύουν με λόγχες και οι γυναίκες με δίχτυα. Στο Σουάγκαπ, το σάγκο το φτιάχνου μόνες τους οι γυναίκες, ακόμα και το κόψιμο των δένδρων, ενώ σε άλλα μέρη είναι δουλειά και για τους δύο.
Μας σοκάρισε που οι γυναίκες δούλευαν τόσο σκληρά ενώ οι άνδρες την ίδια ώρα καθόντουσαν και κάπνιζαν καπνό τυλιγμένο σε φύλλα. Δεν είναι η δουλειά τους, μας είπαν. Άλλη ώρα δουλεύουν αυτοί.

Ανεβήκαμε από το δυσκολότατο, πολύ λίγο πελεκημένο κορμό δένδρου στην καλύβα που μας φιλοξενούσαν. Στο βάθος είχε σαν χωρίσματα δημιουργώντας δωματιάκια. Εδώ ήταν όλα ζευγάρια μόνα τους. Όχι μεγάλες οικογένειες. Υπήρχαν ένα ή δύο μωρά.
Αφού φάγαμε μετά από λίγο ήρθε ο αρχηγός. Ήθελα να μου εξηγήσει για τη μάσκα. Είναι πολεμική μάσκα. Κάποτε είχε μεγάλη δύναμη. Την φοβόνταν. Απαγορευόταν να μπει σε σπίτια και να τη δούν γυναίκες ή παιδιά γιατί αρρώσταιναν. «Δεν έχει πια δύναμη, ούτε πιστεύουμε πια σ’ αυτήν» μου είπε ο ιδιοκτήτης της καλύβας. «Αν πιστεύαμε σ’αυτήν δεν θα επέτρεπα να μπεί στο σπίτι μου».

Ρώτησα έμμεσα και όσο πιό διακριτικά μπορούσα για τις παλιές ιστορίες περί τελετουργικής ανθρωποφαγίας, και μου επιβεβαίωσε πως πράγματι γίνονταν στο παρελθόν. «Όμως όλα αυτά έχουν σταματήσει» μας είπε, προσθέτοντας πως ο ίδιος ήταν ένας πρωτεργάτης στο να δημιουργηθούν σχέσεις φιλίας με τους γείτονες.

Αυτές ήταν οι ερωτήσεις και οι απαντήσεις:

Μάσκα Wilbokube. Swagup.
Όνομα Μάσκας: Χορευτική Μάσκα Wilmokoube, (Βιλμποκουμπέ), χορεύει, ζει στο House Tambaran
Όνομα καλλιτέχνη: Yam Kurunaou
Σε τι χρησιμοποιείται η μάσκα; Για το sing-sing Tumbuna, τελετουργία για τους προγόνους. Βγαίνει όμως σε διάφορες τελετές. Συνήθως είναι διπλή μάσκα.
Γιατί κοιτάζει προς τα πίσω; Το ίδιο πρόσωπο κοιτάζει μπροστά και πίσω. Το στηρίζει ένα ξύλινο πουλί που κάθεται στην κορυφή του κεφαλιού. Αυτό το πνεύμα ζεί στη ζούγκλα. Έχει δύο πρόσωπα και έναν εγκέφαλο. Γνωρίζει τι συμβαίνει από πίσω. Είναι πνεύμα θανάτου.
Αυτό το πνεύμα οδηγεί την ψυχή; Δεν ξέρω
Γιατί έχει έξω την γλώσσα; Σε ένδειξη δύναμης.
Γιατί μόνο από μαύρο, κόκκινο και άσπρο; Μαύρο, Κίτρινο, άσπρο, το κόκκινο για τελειώματα. Ακολουθώ την παλαιά τεχνική. Την έφτιαξα το 2000.
Καμία άλλη ιστορία; Το πρωϊ μετά το σινγκ-σινγκ οι γυναίκες και τα μικρά παιδιά δεν μπορούν να περπατήσουν κοντά του. Το πνεύμα είναι ζωντανό και το μωρό θα αρχίσει να κλαίει ακατάπαυστα μέχρι να μαγειρέψσεις κοτόπουλο ή ψάρι μέσα στο σπίτι των πνευμάτων. Θα φάει ο αρχηγός και θα ζητήσει από το πνεύμα να μη δώσει ασθένεια στο μωρό. Επίσης η γυναίκα κινδυνεύει να χάσει τη δύναμή της, γι αυτό πρέπει να γίνει κάποια τελετή.


Όταν έπεσε το βράδυ η ζούγκλα μετατράπηκε. Ακούγονταν μεταλλικοί ήχοι σαν μία τεράστια ορχήστρα να έπαιζε κύμβαλα και ντράμς.

Πώς σταμάτησαν οι λατρείες και τα έθιμα
Πολλοί λένε ότι η εκκλησία ήταν εκείνη που ξερρίζωσε τα ήθη, μέσα από την επιρροή των ιεραποστολών. Άλλοι όμως προσθέτουν ότι σ'αυτό βοήθησαν τα πιστεύω των ιθαγενών. Όταν είδαν τους λευκούς, πίστεψαν ότι ήταν οι δικοί τους πεθαμένοι που τους έφερναν εμπορεύματα. Κυκλοφόρησε μία φήμη ότι, για να συνεχίσουν να έρχονται οι νεκροί τους, θα έπρεπε να σταματήσουν τις παλαιές τελετές και να υιοθετήσουν νέες. Έτσι θυσίασαν όχι μόνον τις συνήθειές τους, αλλά και τις φορεσιές τους, τα στολίδια τους.

Η δημιουργία κράτους
Την ίδια εποχή άρχισε να γίνεται προσπάθεια συγκρότησης κράτους. Οι πολλαπλές φυλές με τις εχθρικές διαθέσεις δυσκολεύουν την ενοποίηση, όπως και οι πολλές γλώσσες. ΄Ετσι και οι πολιτικοί, οι ελάχιστοι ιθαγενείς που από τις πεποιθήσεις τις τοπικές προσπαθούν να κατανοήσουν τον πολιτικό λόγο, να δημιουργήσουν συνδικαλιστικό κίνημα, για να μπορέσει η Παπούα Ν. Γουϊνέα να απελευθερωθεί και να απεξαρτηθεί από την εκμετάλλευση των λευκών, σήμερα των Αυστραλών. Και βέβαια τα καλύτερα πόστα τα έχουν λευκοί. Οι μαύροι δεν έχουν πρόσβαση σε μερικά επαγγέλματα, όπως πχ. του πιλότου.

Παρασκευή 3/8/01: Waskut, Kupkain, Biaka, Paru
Όταν έπεσε ο ήλιος, κατεβήκαμε στην όχθη και καθίσαμε κοντά στο νερό. Το ποτάμι ήταν γεμάτο από βαρκούλες με μικρά παιδάκια που έκαναν κουπί. Όλα ήταν μόνα τους μέσα στις βάρκες. 5-6-8 χρονών. Ο ΄Αρης άρχισε να φωνάζει ρυθμικά. Κικιρικικι, κουκουρουκουκου, και μετά από λίγο άρχισαν ερωταπαντήσεις ρυθμικές. Κικιρικικι, παύση. Ερχότανε πίσω μεγενθυμένη από μωρά η απάντηση, Κουκουρουκουκου. ΄Ηταν πολύ συγκινητικό. Η επικοινωνία είχε επιτευχθεί.
Μετά τα μικρά ξεθαρρεύουν και οι γονείς. Την άλλη μέρα το πρωϊ είχε σπάσει ο πάγος.

Τα πράγματά μας κατέβηκαν πάλι μέσα στο κανό, χαιρετήσαμε και φύγαμε. Μας πήγανε στο παλιό Πάρου. Εδώ οι άνδρες ήταν ιδιαίτερα ωραίοι, με μάτια πολύ βαθιά. Μου φάνηκαν πολύ γεροδεμένοι και με πολύ αρχοντικά πρόσωπα. Έφεραν στο σώμα και το πρόσωπο έναν χαμένο πολιτισμό.

Θυμάμαι μόνο το Βάσκουτ. Εδώ πριν ακόμη φθάσουμε στο λιμανάκι, μας φώναζαν από τις όχθες. Όταν μπήκαμε στο χωριό, μας περίμεναν όλα τα παιδάκια που άρχισαν να φωνάζουν - από τη μία να ντρέπονται και από την άλλη να θέλουν να μας αγγίξουν. Οι γυναίκες ήρθαν τρέχοντας φέρνοντας μαζί τους χορταρένιες φούστες με πολύχρωμα χρώματα. Έγινε ένα καλλιτεχνικό παζάρι, διάλεγμα ανάμεσα σε πολλά είδη διαφορετικού μεγέθους, με χορούς και γέλια. Υπήρχαν παιδικές και γυναικείες. Οι παιδικές θα ήταν πολύ ωραίες για το κεφάλι, ή για στόλισμα μάσκας.
Ο ΄Αρης έγινε πάλι πολύ δημοφιλής. Εδώ βρήκε καινούργιες μαγικές συλλαβές για να ξυμυαλίσει τους μικρούς του οπαδούς. One, two, three, bravoooooo. Η απάντηση σε ηχώ ερχόταν αφηνιασμένη με πάθος από πάμπολλες παιδικές φωνές που με όλο τους το είναι φώναζαν: «μπράβοοοο». Οι μπαμπάδες κατευχαριστημένοι και περήφανοι, τα έπαιρναν στην αγκαλιά τους και μία λάμψη επικοινωνίας και ανθρωπιάς έλαμπε σ΄ όλων τα πρόσωπα.
Μπήκαμε μέσα στο κανό ενώ οι μικροί μας φίλοι θαυμαστές φώναζαν για να προκαλέσουν όλο και περισσότερες φορές τις μαγικές συλλαβές, μέχρι που πια δεν ακουγόταν παρά ο ήχος της μηχανής.

ΠΑΡΟΥ
Στρίψαμε στον ποταμό Wogamush. To τοπίο είχε αλλάξει πάρα πολύ. Οι όχθες ήταν καταπράσινες από ψηλά δένδρα και όχι μόνο καλαμιές. Μαγευτικά. Στρίψαμε σε έναν παραπόταμο δεξιά και τα νερά έγιναν κατάμαυρα. Από πάνω από τα κεφάλια μας πετούσαν όλο περίεργα μεγάλα πουλιά. Αυτή η περιοχή είναι φημισμένη για τη υπέροχη φύση της και τα πουλιά. Σε λίγο εμφανίστηκαν δένδρα. Κορμοί λευκοί δένδρων μέσα στα μαύρα νερά. Σαν υδάτινο μαύρο δάσος από άσπρους κορμούς. Μερικά κανό από το χωριό έκαναν βόλτες μέσα στα δένδρα και χάνονται στον κόκκινο ορίζοντα.
Φθάσαμε στο χωριό. Οι κάτοικοι φορούσαν εντελώς κουρέλια. Ίσως γιατί εδώ σπάνια περνούσαν λευκοί και βρισκόμαστε πολύ μακριά από κοντινά μαγαζιά. Ο Άρης περιστοιχίστηκε από μπαμπάδες με μωρά και άρχισε μία ατέλειωτη συνομιλία επαναληπτική. Πόσα παιδιά έχεις; Ποιά είναι; Ά. Μπράβο μπράβο. Πως τα λένε; Ά Μπράβο μπράβο. Επί ατέλειωτες φορές.
Εδώ παλιά ήταν νομάδες, κυνηγοί. Δύσκολη ζωή, ακολουθώντας τα ζώα.

Σάββατο 4/8/01: Nepapu, Paru
Το πρωϊ, φύγαμε για ένα τρέκκινγκ. Διασχίσαμε το βουνό προς Beaka. Μαζί μας και ένας τυπάκος σαν φρικιό, σα μάγος των παραμυθιών, με κόκκινα δόντια, κατσαρά και φουντωτά μαλλιά. Σωματοφύλακας του Άρη. Η ανάβαση και η κατάβαση ήταν δύσκολη. Το μονοπάτι γλιστερό. Μεγάλα δένδρα, τεράστιοι κορμοί και τα πουλιά κελαηδούσαν δυνατά και έκρωζαν.
Μας πήρε το κανό και τελικά φθάσαμε στο Νεπάπου, τελευταίο χωριό.

ΝΕΠΑΠΟΥ
Όσο προχωρούσαμε γινόταν πολύ αισθητό ότι μπαίναμε βαθιά στη φύση και τον πρωτογονισμό.
Εδώ φορούσαν μερικοί χορτάρινες φούστες, φορούσαν σκουλαρίκια, είχαν περασμένες μαύρες τρίχες στο πάνω μέρος της μύτης και είχαν κόκαλα αγριογούρουνου στο στήθος.
Πολύ ωραίο χωριό. Ο δάσκαλος, κι΄αυτός εθελοντής, καλοντυμένος, καθαρός. Εδώ είχαν βρύσες και πηγές. Παράδεισος. Συζητήσαμε πολύ ανθρώπινα και από καρδιάς με το δάσκαλο και τον Αβραάμ για τα τοπικά προβλήματα: την ανάγκη συνδικαλισμού, ποιές οργανώσεις θα μπορούσαν να βοηθήσουν για την αποστολή κουβερτών, μολυβιών, κλπ.

Κυριακή 5/8/01:Ambunti, Bagu
Έφθασε Κυριακή. Γυρίσαμε στο Ambunti να ελέγξουμε αν ο σάκος είχε βρεθεί. Μάθαμε ότι είχε σταματήσει η επικοινωνία με το Βεβάκ γιατί το μονοκινητήριο που μας είχε φέρει χάλασε. Δύο πτήσεις ματαιώθηκαν ήδη. Αποφασίζουμε να φύγουμε μία μέρα νωρίτερα, τη Δευτέρα, για ασφάλεια με ένα μεγαλύτερο αεροπλανάκι, ΜΑF πάλι, Mt. Haigen, Ambunti, Wewak.
Σε λίγο θα φεύγαμε για το Μπάγκου. Είχε συννεφιά και έτσι θα είχε δροσιά στο κανό.

ΜΠΑΓΚΟΥ
Ξανά στο κανό και φύγαμε για το Μπάγκου, γνωστό και αυτό για την πανέμορφη φύση του τόσο πάνω στο νησί όσο και κατά μήκος του Σέπικ. Με καταρράκτες και παραδείσια πουλιά.
Εδώ είχε και καλύβες φιλοξενίας. Το guest lodge, φθάνοντας στην όχθη είναι μπροστά-μπροστά. Μας υποδέχτηκαν πολύ ζεστά. Ανεβάσαμε τα πράγματα. Εδώ η σκαλίτσα είναι σκαλίτσα, αλλά με διαφορετικά ανοίγματα που σε ορισμένα σημεία γίνονται γιγαντιαία. Και έτσι γλίστρησα. Πήγαμε μία βόλτα στο χωριό. Καταπράσινο, με τεράστιους φοίνικες και παράσιτα που φτιάχνουν επάνω τους συστάδες. Επισκεφθήκαμε κήπους και καλύβες.

Στο Μπάγκου έχουν δύο δεξαμενές νερού, βρύσες, μέχρι και ντούς.
Ο ΄Άρης προσπαθεί να πείσει δύο νεαρούς που φτιάχνουν το σπίτι τους να χρησιμοποιήσουν πέτρες και να φτιάξουν γούρνες. Φαίνεται πολύ λογικό μια και έχουν πέτρες, όμως είπαμε, η λίθινη εποχή...
Εδώ στο Σέπικ, όλοι οι νέοι φτιάχνουν μόνοι τους και με τη βοήθεια των συνομηλίκων τους τις καλύβες τους όπου θα μείνουν με την οικογένειά τους. Αυτό που μας ξάφνιασε ήταν η έλλειψη ηλικιωμένων. Σπάνια έβλεπες ανθρώπους με γκρίζα μαλλιά.

Παρακολουθήσαμε και λειτουργία. Άλλο στυλ. Πόπ. ΄Αλλωστε εκεί βρίσκεις όλων των ειδών τις χριστιανικές δοξασίες. Πεντηκοστές, Ευαγγελιστές, της Έβδομης ημέρας κλπ. ΄Επαιζαν με κιθάρες. Το εκκλησίασμα επαναλάμβανε θερμά τα χριστιανικά παραγγέλματα. Φαινόταν στα μάτια μας σαν πολιτική συγκέντρωση. ΄Επεσε η νύχτα. Σκεφτήκαμε πως ίσως και να είναι η τελευταία μας νύχτα στον Σέπικ.

Δευτέρα 6/8/01: Bagu,Ambunti
Το άλλο πρωϊ, ξυπνήσαμε χαράματα. Πριν λίγο, την ώρα που λαλούσε ο πετεινός, ένας-ένας οι σκύλοι σε χορωδία άρχισαν ένα μακρόσυρτο ουουουουουου…
Ακόμα είχε φεγγάρι όταν μπήκαμε με τον Κένετ στο κανό για να δούμε τα πουλιά του παραδείσου στην απέναντι όχθη. Ο Κένετ δυσκολευόταν να βρεί το μονοπάτι μέσα στα ψηλά χόρτα και τα καλάμια των ελών. Τελικά δοκιμάσαμε ένα «μονοπάτι». Προχωρούσαμε μέσα στη ζούγκλα που είναι υγρή. Εδώ τα προβλήματά μας προέρχονταν από τις βδέλλες, που με υψηλές ταχύτητες προωθούνται πάνω στα παντελόνια και τις μπλούζες, με στόχο το άσπρο δέρμα που τόσο αγαπούν και προτιμούν. Ψάχναμε για τα πουλιά του παραδείσου. Τα δένδρα και οι κοκκοφοίνικες είναι πολύ ψηλά. Μας έδειξε ο Κένετ ψηλά δύο πουλιά. Τα φτερά τους φαίνονταν να είναι υπέροχα. Αλλά δυστυχώς η απόσταση ήταν πολύ μεγάλη.

Γυρίσαμε με την ψυχή στο στόμα στο Μπάγκου. Είχα μάθει ότι έχει καταρράκτες, αλλά δυστυχώς δεν προλαβαίναμε να τους δούμε. Στο Μπάγκου, προτείνονται τρέκκινγκ μέσα στα δαση. Είναι πραγματικά υπέροχα.

Είναι 8 η ώρα. Με ασύρματο προσπαθήσαμε να επικοινωνήσουμε με Άμπουντι, με το Βεβάκ. Τελικά μάθαμε από Άμπουντι ότι το αεροπλάνο έφυγε για το Mt. Hagen και επιστρέφει σε λίγο. Το μονοκινητήριο αεροπλανάκι παραμένει αβέβαιο αν θα πετάξει. Τα μαζέψαμε στα γρήγορα, ετοιμάστηκαν και δύο καλαμένιες καρέκλες στο κανό και φύγαμε.

Τα πόδια μου στο μεταξύ είχαν γεμίσει κόκκινα σπυριά πυώδη που σιγά-σιγά ανέβαιναν προς την κοιλιά μου. Υπέθεσα πως ήταν ενθύμιο από την βόλτα μας στα έλη του Τόνγκατζαμ. Ευτυχώς είχα στο φαρμακείο Ζιρτέκ αντισταμινικό. Αυτό με έσωσε και από τη φαγούρα. Μου έφερε όμως και υπνηλία: συνέχεια με έπαιρνε ο ύπνος μέσα στο κανό και έχανα τη φανταστική θέα.
Ο αέρας μας δρόσιζε και ενώ το κανό γλυστρούσε στα ασημένια νερά πουλιά πετούσαν από τις όχθες και πάνω από τα κεφάλια μας, δάση και χορτάρια οριοθετούσαν τον ορίζοντα και στο μέσον ένας υδάτινος ασημής διάδρομος. Πολεμούσα να κρατήσω τα μάτια μου ανοιχτά. Το τοπίο έλαμπε.

Φθάσαμε στο Άμπουντι. Γρήγορα να ετοιμάσουμε τα πράγματα και να τυλίξουμε με φύλλα τη μάσκα και τα ξόανα. Το αεροπλανάκι είχε έρθει. Συνάντησα το φίλο του Αβραάμ από την αποστολή του Υπουργείου των Ειρηνικών νησιών. Η δεξαμενή (μεγάλο πλαστικό μπετόνι) στοιχίζει 300.000 δρχ. Για να δούμε.

Τρέξαμε στον αεροδιάδρομο. Ο Άρης είχε δακρύσει. Το ίδιο και ο Αβραάμ. Εγώ είχα κλάψει μόνη μου το προηγούμενο βράδυ. Στα γρήγορα μπήκαμε μέσα. Μπήκαν και τα πράγματά μας, τυλιγμένα πρόχειρα μέσα στα φύλλα, με σχοινιά από δένδρα. Στο αεροπλάνο συναντήσαμε και τους Ούγγρους που είχανε ξεμείνει στο Άμπουντι λόγω της βλάβης του αεροπλάνου.

MUSHU ISLAND
Φθάσαμε στο Βεβάκ. Ο Alois μας περίμενε. Στα γρήγορα αφήσαμε μέρος από τα πράγματα μας, κάναμε μερικά ψώνια και φύγαμε με κρις-κράφτ, με τον Μάθιου και τον Τζώρτζ, για το νησί Μούσου.
Το σκάφος ανέπτυξε μεγάλη ταχύτητα. Από μακριά βλέπαμε το νησάκι, μια ημικυκλική παραλία με κάτασπρη άμμο, σαν πέταλο άμμου, περιτριγυρισμένη από καλοφτιαγμένους φοίνικες και δένδρα που καμιά φορά σκύβουν μέχρι τη θάλασσα.
Στην άκρη δεξιά, το τοπίο αλλάζει και το νησί τελειώνει με βραχώδεις σχηματισμούς και άγρια φυτά με μυτερά φύλλα. ΄Ενας κοραλλιογενής παράδεισος. Πρόκειται για τον κόλπο Αούνγκ. Aoung Bay.
Eδώ υπάρχει μόνο ένα λότζ και οι καλύβες της οικογενείας του Matthiew: η γυναίκα του Josephine, ο αδελφός του George, η αδελφή τους Rose, αλλά και οι Damaris και Filhmon. Το κρις-κράφτ ήταν του Τζώρτζ και μαζί με τον Μάθιου, είχε κατασκευάσει μερικά μπάνγκαλόυουζ. Καλαμένιο κρεβάτι, παράθυρα που ανοίγουν και στερεώνονται με ξύλα. Η απαραίτητη κουνουπιέρα. Μπορούμε να φάμε στο εστιατοράκι πλάϊ όπου μαγείρευε εκπληκτικά η Ζοζεφίν, η γυναίκα του Μάθιου. Η Ρόζ η αδερφή τους, ήταν παντρεμένη, χωρισμένη και αποφασισμένη να παντρευτεί Αυστραλό και να ζήσει στην Αυστραλία.
Απέναντι είναι το νησί Kairiru με πολλές ομορφιές και ιστορίες για ανθρωποφάγους δαίμονες.
Κάναμε βόλτες στην πανέμορφη παραλία με κοκκοφοίνικες και μπαίνοντας στο νερό φορώντας τις μάσκες μας, ανακαλύψαμε στα τρία μέτρα βάθος φανταστικούς κοραλλιογενείς κήπους και πανέμορφα πολύχρωμα τροπικά ψάρια. Φάγαμε ψαρόσουπα με καρύδα και ψάρια. Είχε μια καλαμένια τραπεζαρία και λουλούδια πάνω στο τραπέζι. Βέβαια τα μυρμήγκια πάντα καιροφυλακτούν και έπρεπε πολύ γρήγορα να σερβιριζόμαστε και να κλείνουμε τα πλαστικά δοχεία. Τα πόδια μας ακουμπούσαν στην άμμο.

Τετάρτη 8 Αυγούστου: Βέβακ
Τετάρτη μεσημέρι φύγαμε για Βέβακ..
Μας περίμενε στις 12 ο Αλόϊς μπροστά στο ταχυδρομείο να στείλουμε τα πράγματα. ΄Ηταν τρία πακέτα. Στο ένα η Τουμσκάϊ, στο άλλο η μάσκα και οι φούστες, στο τρίτο το άλλο άγαλμα. Μετά πήγαμε φοβισμένοι μία βόλτα στην αγορά. Την προηγούμενη φορά που είχαμε κάνει βόλτα, κάποιος, στα καλά καθούμενα, τράβηξε δυνατά τα μαλλιά του Άρη ψιθυρίζοντας κάτι μέσα στα δόντια του. Είχαμε διαβάσει και για επιθετικές κρούσεις από νεαρούς στις πόλεις και η αλήθεια είναι ότι υπήρχαν πολλοί τύποι περίεργοι. Αυτά μας είχαν κάνει επιφυλακτικούς και περπατούσαμε με πολλή εγρήγορση - έχοντας τον Τζώρτζ στη μέση, πηγαίναμε όλοι μαζί, κάνοντας μπλόκ.

Αγοράσαμε κασέτες, κουνουπιέρες, billons (πολύχρωμες τσάντες από σχοινί και ψάθα).
Κοιμηθήκαμε στο Airpοrt lodge. Αυτή τη φορά μπροστά από την παραλία, σε κρεβάτι με νερό. Κρίμα που είμαστε τόσο κουρασμένοι και δεν το χαρήκαμε. Το μόνο δύσκολο, ότι έβγαζε πολύ κρύο και κρύωσε η πλάτη μας. Είχαμε μαζέψει και πολλά κοχύλια και κοράλλια που μύριζαν και ο Άρης με δεξιοτεχνία τα έπλενε να ξεμυρίσουν. Το βράδυ μας σερβίρισε η ‘Άϊπη, μια όμορφη κοπέλα με τα μαλλιά της κοτσιδάκια μαζεμένα στο κεφάλι. Η ιδιοκτήτρια, μία χοντρή αντιπαθητική και απόμακρη ξανθιά. Πολλοί Boss είναι ξένοι, που ή ξέμειναν ή μετοίκησαν εκεί. 3.000 δρχ. το άτομο για φαϊ δεν είναι και λίγο. και 15.000 δρχ. το ξενοδοχείο.

Την άλλη μέρα το πρωϊ φύγαμε για Πόρτ Μόρεσμπυ.


ΕΝΟΤΗΤΑ "Ταξίδια"

Εισαγωγή

ΑΦΡΙΚΗ
μέρος Α': Το Μουκίσσι
μέρος Β': Mombwiri
μέρος Γ': Η επιστροφή

ΠΑΠΟΥΑ-ΝΕΑ ΓΟΥΙΝΕΑ
μέρος Α'
μέρος Β'
μέρος Γ'
Βασικά στοιχεία

ΜΥΑΝΜΑΡ
μέρος Α'
μέρος Β'
μέρος Γ'

ΠΕΡΟΥ
μέρος Α'
μέρος Β'
μέρος Γ

ΚΟΥΒΑ
μέρος Α'
μέρος Β'
μέρος Γ'

ΒΙΕΤΝΑΜ
μέρος Α'
μέρος Β'
μέρος Γ'




Αρχική Λήδα Shantala | Σύντομο βιογραφικό | Χοροθέατρο | Ταξίδια | Shantom | Γιόγκα | Iνδικός χορός
Χοροθεραπεία |
Ενοικίαση αιθουσών | Τα ΝΕΑ μας | Μαθήματα | Εβδομαδιαίο πρόγραμμα| Σεμινάρια
Εναλλακτικές θεραπείες | Εκδηλώσεις | Οδηγίες πρόσβασης | Sitemap | Credits | Home


Τελευταία ενημέρωση της σελίδας: 17Aυγούστου 2017