ΜΙΑ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΑΙΩΝΩΝ

Επί αιώνες ο χορός αυτός εκτελείτο από γυναίκες για γυναίκες, στα πλαίσια χαρμόσυνων τελετών όπως οι γάμοι. Λέγεται μάλιστα οτι οι κινήσεις αυτές διδάσκονταν στα κορίτσια γιατί διευκολύνουν τον τοκετό. Φυσικά, η σχέση τους αυτή με το θηλυκό μέρος κάθε γυναίκας τις κάνει και πολύ ελκυστικές, εξ ου και η χρήση τους, αργότερα, ως χορών σαγήνης. Πολυ διαδεδομένοι ήσαν οι χοροί αυτοί και στις γαμήλιες πομπές καθώς και στις γιορτές των αγίων. Εννοείται πως τότε οι χορεύτριες ήταν ντυμένες με κανονικά, μη αποκαλυπτικά, γιορτινά ρούχα.
Η εμφάνιση του χορού αυτού ως μέσου διασκέδασης των ξένων είναι φαινόμενο σχετικά πρόσφατο, του 19ου και κυρίως του 20ού αιώνα, κατά τον οποίο – με την αγοραία (περιφρονητική) ονομασία «χορός της κοιλιάς» που ευτυχώς σήμερα έχει σχεδόν εντελώς εγκαταλειφθεί - μπήκε και στα καμπαρέ, στα εστιατόρια αλλά και στον κινηματογράφο. Αποκτώντας νέο ρόλο, πήρε και νέα μορφή: μιά φανταχτερή, θεατρική μορφή, επηρεασμένη κινησιολογικά από το μπαλλέτο και ενδυματολογικά από τις «εξωτικές» ταινίες του Χόλλυγουντ.
Τότε ήταν που έκανε την εμφάνισή της και η αμερικάνικης προέλευσης «στολή» «σουτιέν με πούλιες +ζώνη γοφών+σκιστή αέρινη φούστα». Αυτές οι εξελίξεις τον αλλοίωσαν εν μέρει, και τον έκαναν σταδιακά να χάσει την υπόληψή του στις υπερ- συντηρητικές αραβικές χώρες όπως η Αίγυπτος (όπου σήμερα οι χορεύτριες πρέπει να είναι πολύ πιό σεμνά καλυμμένες απ'ό,τι στο παρελθόν) ενώ αντίθετα γνώρισε τεράστια εξάπλωση στις δυτικές όπως η Αμερική, η Γερμανία κλπ.... όπου είναι τώρα μόδα: μιά μόδα όμως που καθρεφτίζει την εσωτερική και πολύ πραγματική ανάγκη των γυναικών να ξεφύγουν από τη στεγνότητα των προτύπων που τους προσφέρει η κοινωνία τους, να ξαναβρούν κάτι που τους λείπει.

ΕΝΑΣ ΧΟΡΟΣ ΓΙΑ ΟΛΕΣ

Επειδή αυτός ο χορός βασίζεται στις φυσικές κινήσεις του γυναικείου σώματος, είναι πολύασφαλής και μπορεί να καταπιαστεί κανείς μ’αυτόν σε κάθε ηλικία, ούτε παίζει ιδιαίτερο ρόλο η σωματική διάπλαση. Είναι ένας από τους ελάχιστους χορούς για τον οποίο δεν είναι απαραίτητο να είσαι νέα ή λεπτή, και μάλιστα σύμφωνα με μερικούς, είναι επιθυμητό να διαθέτει κανείς πλούσιες καμπύλες, οι οποίες τονίζουν περισσότερο τις κινήσεις.
Η διαφορά του αιγυπτιακού ανατολίτικου από τον τούρκικο είναι αφ'ενός οι μικρότερες κινήσεις, και μικρότερα βήματα, χωρίς πολλή μετακίνηση στο χώρο, και η μεγαλύτερη δουλειά που γίνεται στους γοφούς και όχι τόσο στα χέρια, στην κοιλιά και τα πέπλα. Αλλά το σημαντικότερο είναι πως δίνεται μεγαλύτερη έμφαση στη συμφωνία με το ρυθμικό μέρος του τραγουδιού, ώστε το κορμί της χορεύτριας (ή του χορευτή, γιατί στη Μέση Ανατολή όπως και στην Ελλάδα βλέπει κανείς συχνά να τον εκτελούν και άνδρες) να ακολουθεί και να συνομιλεί με τα κρουστά πολύ περισσότερο απ'ό,τι τη μελωδία. Αυτό του δίνει μιά δυναμική, χροιά, γεμάτη ζωντάνια και ενεργητικότητα.
Στο Shantom διδάσκεται ο αυθεντικός αραβικός (αιγυπτιακός) χορός όπως τον χορεύουν οι γυναίκες της πόλης και της υπαίθρου όταν είναι μεταξύ τους, σε γάμους, γιορτές, πανηγύρια κλπ...., αλλά και όπως διαμορφώθηκε τον 20ό αιώνα στα θέατρα και κυρίως κατά τη χρυσή εποχή του αιγυπτιακού κινηματογράφου από μεγάλες σταρ όπως η Σάμια Γκαμάλ, η Ταχέϋα Καριόκα, η Νάγκουα Φουάντ και η Σοχέϊρ Ζάκι. Επίσης τεχνική με πέπλο και μπαστούνι.